Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

Οι "ιουδαιοχριστιανικές" κωλοτούμπες της Χρυσής Αυγής


undefined
Τις σκηνές μεσαιωνικού σκοταδισμού που αναβίωσαν έξω από το θέατρο Χυτήριο οι χριστιανοταλιμπάν χέρι-χέρι με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, τις είδατε και τις είδαμε όλοι. Ειδικά το χυδαίο πρωκτολογικό παραλήρημα του αρχιτραμπούκου Παναγιώταρου έπαιξε αρκετές φορές στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, ώστε να καταγραφεί στην ιστορία ως ελάχιστο δείγμα της ελληνικής παιδείας και του χριστιανικού ήθους που χαρακτηρίζει τον συρφετό των αυτόκλητων υπερασπιστών του μεγάλου Έλληνα πατριώτη Ιησού Ναζωραίου.

Αυτό όμως που προκαλεί θυμηδία σε όσους δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου είναι το μέγεθος της υποκρισίας της ναζιστικής γκρούπας, που από τη λατρεία του Πάνα και του... Λευκού Εωσφόρου, το γύρισε όψιμα στον ιουδαιοχριστιανισμό. Για όσους γνωρίζουν τις παλιές θέσεις της οργάνωσης στα πλαίσια διακήρυξης των ιδεολογικών της αρχών, μια τέτοια οπορτουνιστική "στροφή" στους μουτζαχεντίν της παραθρησκείας συνιστά μια πρώτου μεγέθους κωλοτούμπα. 

Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι διακηρυγμένοι εχθροί της «θρησκείας των αδυνάτων», οπαδοί ενός νεφελώδους παγανιστικού αχταρμά που συνδυάζει άγαρμπα αρχαίο ελληνικό πανθεϊσμό, σκανδιναβικό μυστικισμό και στα μουλωχτά λατρεία στον Εωσφόρο, σηκώνουν τον κόσμο ανάποδα για ένα θεατρικό έργο το οποίο υποτίθεται ότι προσβάλλει τον Εβραίο ιδρυτή του χριστιανισμού;

Τέτοια κωλοτούμπα προς άγρα ψήφων δεν είχε κάνει ούτε ο πρωταθλητής του σπορ, Γιώργος Καρατζαφέρης. Ο φύρερ του ΛάΟΣ υπήρξε ένας καιροσκόπος ολκής, που κατάφερε για αρκετό καιρό, είναι η αλήθεια, να πλασάρει τη βασιλοχουντική του κουτοχορτοσαλάτα με κρουτόν νομιμοφροσύνης προς την αστική δημοκρατία και ληγμένη αντιναζιστική σως. Όταν πλέον αυτό το περίεργο μείγμα, σερβιρισμένο σε μεγάλες ποσότητες, άρχισε να προκαλεί αλλεπάλληλες επισκέψεις στην τουαλέτα, το κοπάδι που τον ακολουθούσε στράφηκε στη γνήσια γκεσταπίτικη κοπριά.

Ό,τι κι αν ήταν όμως ο Καρατζαφέρης, υπήρξε πάντα ένας συνεπής χριστέμπορας. Οικοδόμησε την πολιτική του απάτη πάνω στην ορθοδοξία, εκμεταλλευόμενος το ρεύμα του φονταμενταλιστή Χριστόδουλου (βλ. υπόθεση ταυτοτήτων) και διαφημίζοντας μέσω του τηλεοπτικού του καναλιού την «ευσέβειά» του σε ένα κρεσέντο θρησκευτικού φαρισαϊσμού.

Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής όμως, το μέγεθος της εξαπάτησης ξεπερνάει κάθε προηγούμενο.



undefined

"Είμαστε Ναζιστές, Παγανιστές, τυχοδιώκτες, αναρχικοί, εξτρεμιστές"
αναφέρεται σε άρθρο στο περιοδικό "Χρυσή Αυγή" 31 χρόνια πριν 
(τεύχος 5, Μάιος-Ιούνιος 1981). 
Και αδίστακτοι εξουσιομανείς καιροσκόποιθα συμπλήρωναν πολλοί.



Το πώς μεταλλάχθηκε μια ναζιστική γκρούπα με ξεκάθαρη στόχευση κατά του  "εβραϊκού αποστήματος" του ιουδαιοχριστιανισμού, στα ευσεβή "προσκοπάκια" που παίρνουν σβάρνα τα θρησκευτικά πανηγύρια (1, 2) μπορεί να εξηγηθεί μόνο μέσα από το πρίσμα του άκρατου πολιτικαντισμού που διακατέχει τη συγκεκριμένη οργάνωση.

Έτσι, κάθε φορά που οι βουλευτές της έρχονται αντιμέτωποι με κατηγορίες για το σατανοπαγανιστικό παρελθόν τους (ο ανιστόρητος αυτός όρος χρησιμοποιείται εδώ καταχρηστικά για να δηλώσει τον θρησκευτικό αχταρμά της Χ.Α.), αυτοί επιχειρούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια λέγοντας ότι από το 1992 έχουν εντάξει την "ορθοδοξία" στο πολιτικό πρόγραμμά τους ως "στοιχείο του έθνους". 

Αυτό συνέβη πράγματι, αφού από τις αρχές κιόλας της δεκαετίας του '90 παρατηρήθηκε μια συντηρητική αναδίπλωση της ελληνικής κοινωνίας, με επιστροφή στα ιδεολογήματα της εθνικοφροσύνης και του ελληνοχριστιανισμού. Βλέπετε, ο μεταπολιτευτικός κοινοβουλευτισμός είχε ήδη βουτήξει στη λάσπη του "βρώμικου '89", το τείχος του Βερολίνου μόλις είχε πέσει και είχε περάσει και μια εικοσαετία από το αλήστου μνήμης όργιο της "Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών". Πόσοι θυμούνταν, σε μια εποχή συλλογικής αμνησίας και εφόδου του λαϊφστάιλ μέσω της ιδιωτικής τηλεόρασης, πόση δυσωδία, πόσο εθνικό διχασμό και πόση θεομπαιξία έκρυβε στα σπλάχνα του αυτό το σύνθημα; Η ιδιωτική τηλεόραση, για την οποία έγινε λόγος, είναι αυτή που μερικά χρόνια αργότερα ανέδειξε το τηλεοπτικό "φαινόμενο Χριστόδουλος" φέρνοντας ξανά την εκκλησιαστική παρακρατική εθνικοφροσύνη στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής.

Σε αυτά τα θολά νερά θέλησε να ψαρέψει η ναζιστική γκρούπα φορώντας αμήχανα το κοστουμάκι της "ελληνορθοδοξίας". Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι από τη δεκαετία του '90 μέχρι σήμερα οι ορκισμένοι εχθροί του "ιουδαιοχριστιανισμού" άλλαξαν ρότα και εγκατέλειψαν τις αναφορές σε θρησκευτικά θέματα. Όμως κάτι τέτοιο δε ισχύει. Τα έντυπά τους, καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας τους από το εγκληματικό περιθώριο των 90s μέχρι ένα-δύο χρόνια πριν την εκτόξευσή τους στο εκλογικό 7%, βρίθουν από αποκαλυπτικές και ειλικρινέστατες αναλύσεις για τις προθέσεις τους αναφορικά με τη θρησκεία.





undefined

Ο ναζιστής Χρήστος Παππάς με τον μουλά Πειραιώς Σεραφείμ (απηνή διώκτη του Χώκινγκς, του μποζονίου και του στοματικού έρωτα) στήνουν τη μήνυση κατά της "βλάσφημης" θεατρικής παράστασης.
Κατόπιν της τόσο έντονης θρησκευτικής ευαισθησίας που επέδειξε ο πρώτος με τον Παστίτσιο και το Corpus Christi, υποθέτουμε ότι αν βρισκόταν στη θέση του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, λίγο πριν αυτός εκτελεστεί στη Νυρεμβέργη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, δεν θα απόδιωχνε τους ιερείς με μια "υποτιμητική κίνηση του κεφαλιού", όπως αναφέρει σε παλιότερο άρθρο του.



ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου